7 SEGUNDOS

Dame un termómetro pra subir a febre, un banco de portas abertas, unha novela que renegue do escritor e un pan de broa con vocación de centola. A cidade esperta de Domingo buscando alento debaixo das pedras, reseteando ausencias, medindo infinitos e agochando derrotas. A paixón regálase cun Dominical pra mollar no café que quere ser licor e dous bombeiros xogan cun misto, agochando as luces de neón no seu camión.
Podo repetir a canción vinte veces ata chuchala coa tinta do papel, podo instalarte na amnesia dun sorriso, podo vestirme de revolución, bicarte como a primeira vez e sacarche un sol debaixo da saia.
Dame un teléfono pra non escoitarte, un xuiz pra cometer un atraco, unha herdanza pra ser libre e unha habitación con vistas pra taparme os ollos e asi por fin, poder mirarte, durante 7 segundos.

REDUNDANCIA

Teño unha gramola no peito que repite a túa canción nunha cidade mollada pola noite onde todas as mulleres son TI.
Teño o que perdín, o disco emprestado, a verba indixesta e a tinta derretida polos bicos non dados.
Hoxe son todo sen TI, canso sen TI, só sen TI...TI.

UNHA (De Novembro)

Márcasme Novembro na fronte coa cinsa de tres castañas da vella que non chas quero, non chas quero. Márcasme Novembro na fronte cun magosto lixeiro de roupa agora que chegou a invernía e eu invisto en puchos e abrigos de corte británico nunha Compostela que quere ser Londres.
A cidade é unha procesión de obrigas cinguidas polo horario laboral que mollan as penas en viño, o fotograma velado duns beizos sen vaselina, a quiniela premiada un Luns e todas as veces, que nos dixemos goodbye my lover xuntando a nosa pel.
Baixa o mercurio e os porcos recean do coitelo, que non cho queren, que non cho queren. Baixa o mercurio e a xeada é suor ao teu carón, nun leito dead and lovely, patrocinado por Tom.

SEGUNDOS

Un ciclista suicida con tres copas de mais,
unha lolita con superavit de Humbert Humbert,
aquel bico embargado por un xuiz inclemente,
7 berros acelerados nun leito,
as luces nos ollos da noite,
a túa roupa interior requisada por un municipal,
aquelo que nos sobra pegado aos zapatos,
INSPIRA.

Un querer perdido no silencio,
Unha canción con café de almorzo,
os pesarios do que toca facer,
un fotomatón de saldo nunha comisaría,
os días que quixen e non puiden,
un brinde polo de sempre e canto antes,
aquela postal de arma branca,
EXPIRA.

As cidades que agardan cun coitelo nos dentes,
as apertas de vento e choiva,
ti e mais eu de costas rodeados de malos,
os garitos agochados na pedra da vella,
unha aposta sen provisión de fondos,
as novelas negras de po e
as veces que quixen chamarte cando fuxía,
todo iso colle,
nun lento respirar de ollos pechados.

DEBILIDADES e BLUES

P.Torreira

Non o penses moito e sube amodo, que esta noite meteremos o carro polas escaleiras de San Martiño Pinario. Na radio falan do novo traballo de Quique e a policía, busca a un nonaxenario suicida que bebe os tequilas sen limón.
Non o penses moito e sube amodo, que esta noite o noso respirar acompasa estes dous corpos cansos. Contan polos garitos que un asasino con dous setes de man anda solto, leva ao seu carón unha muller de falda curta que semella querelo.
Non o penses moito, escoita a canción... "Duermo en el central, voy a los billares, vivo en la escena del crimen. La lleve a bailar, me beso de cine, en su día libre" .

DE CORAZÓNS E LUNS

P.Torreira

Esta tarde manchei con viño a túa carta poñéndolle comas de uva ás posdatas. Os luns gastan pesarios nos ánimos e alimentan furias paranoicas.
Hoxe querida, boto en falla por egoismo, aqueles bicos que enchoupaban angurias.

AUGURIOS

O único bilingüismo que vale é o da túa lingua coa miña.Non sei conducir e comer pistachos ao mesmo tempo,pensei que eran coma pipas e os meus dentes dixeron que non.
Ela escribe moi lento e eu teño sono, as miñas gañas son unha lata cativa de mil pistachos entre as miñas mans de conductor e ti, o derradeiro capricho do condeado a morte. Son un neno na procura do ouro de Moscú, un francotirador con pistolas de auga, aquel que envia un souvenir coa túa roupa interior como lazo e o que sempre gaña, cun certificado de defunción como fío dental.
Nada ten sentido está noite, todo vai según o previsto.